​அத்தியாயம் 1: மழையும்... மயக்கமும்...

​சென்னையின் அந்தப் பரபரப்பான ஐடி காரிடாரில் அமைந்திருந்த அந்த அலுவலகம், இரவு நேரங்களில் ஒருவித அமைதியில் மூழ்கிக் கிடக்கும். 12-வது மாடியில் இருந்த அந்தப் பெரிய கேபினில், ஏசியின் மெல்லிய சத்தம் மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. வெளியே வானம் கறுத்து, மேகங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி மின்னலைத் தெறிக்கவிட்டுக் கொண்டிருந்தன. ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் மழைத்துளிகள் மோதித் தெறிக்கும் சத்தம், அந்தத் தனிமைக்கு ஒருவித இசையைத் தந்தது.

​ரம்யா, தனது மேஜையில் அமர்ந்து லேப்டாப் திரையை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு இப்போது முப்பத்தி இரண்டு வயது. திருமணமான ஐந்து ஆண்டுகளில், அவளது அழகு இன்னும் மெருகேறியிருந்தது. ரம்யா ஒரு பூரணமான பெண்மையின் வடிவம். அவளது தேகம் பால் போன்ற வெண்மை நிறம் கொண்டது. சுமார் 5 அடி 5 அங்குல உயரம் கொண்ட அவளது உடலமைப்பை, பார்த்த எந்த ஒரு ஆணும் ஒரு கணம் தடுமாறித்தான் போவான்.

​அவளது மார்பகங்கள் 38 அளவு கொண்டவை; அவை எப்போதுமே அவள் அணியும் ஜாக்கெட்டுகளுக்குள் திமிறிக் கொண்டு வெளிப்படத் துடிப்பது போல் இருக்கும். அவளது அந்த இறுக்கமான உடல்வாகு, அவள் ஒரு இல்லத்தரசியாக இருந்தாலும் தன்னை எவ்வளவு நேர்த்தியாகப் பராமரிக்கிறாள் என்பதைப் பறைசாற்றியது. அவளது இடை 32-34 அளவு இருக்கும். அந்த மெல்லிய இடுப்பில் இருக்கும் வளைவுகள், ஒரு சிற்பி செதுக்கிய கவிதை போல இருக்கும்.

​அவள் அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய சந்தன நிறச் சேலை, அவளது அங்கங்களோடு ஒட்டி உறவாடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் மூச்சு விடும்போதெல்லாம், அவளது மார்பகங்களின் அசைவு அந்தச் சேலை முந்தானைக்குள்ளே ஒரு கடலின் அலையைப் போல எழும்பித் தணிந்தது. அவளது கழுத்து நீண்டது, அதில் ஒரு மெல்லிய தங்கச் சங்கிலி அவளது வெண்ணிறச் சதையை உரசிக்கொண்டிருந்தது.

​அவளுக்கு உதவி செய்ய வினோத் அங்கே நின்றிருந்தான். இருபத்தி ஐந்து வயது இளைஞன். ஆறடி உயரம், ஜிம்முக்குச் சென்று ஏற்றிய முறுக்கேறிய உடம்பு. ரம்யாவை முதன்முதலில் நேர்காணலில் பார்த்த அன்றே அவளது அழகில் அவன் கட்டுண்டு கிடந்தான். ரம்யாவிற்குத் தன் மீது வினோத் வைத்திருக்கும் அந்தத் தகிக்கும் பார்வை நன்றாகவே தெரியும். ஆனால், அவள் அதை ஒருபோதும் தடுத்ததில்லை. மாறாக, அவனது அந்த இளமைத் துடிப்பான பார்வை படும்போது, அவளுக்குள் ஒரு ரகசிய சிலிர்ப்பு உண்டாகும்.

​ரம்யாவின் கணவன் ரகு, ஒரு பிசினஸ்மேன். எப்போதும் வேலை வேலை என்று சுற்றும் அவனுக்கு, ரம்யாவின் இந்த இளமைப் பசியைத் தீர்க்கத் தெரியவில்லை. அந்தத் தனிமைதான் வினோத்திற்கு ஒரு வாசலாக அமைந்தது.

​"ரம்யா மேம், இன்னும் எவ்ளோ நேரம் ஆகும்? மழை ரொம்ப அதிகமா இருக்கு," என்றான் வினோத். அவனது குரலில் ஒருவித நடுக்கமும், அதே சமயம் ஒரு ஏக்கமும் கலந்திருந்தது.

​ரம்யா லேப்டாப் திரையிலிருந்து கண்களை எடுத்து வினோத்தைப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் லேசாகச் சிவந்து, ஒருவித மயக்கத்தைத் தந்தது. "இன்னும் கொஞ்சம் தான் வினோத். இன்னைக்கு இந்த வேலையை முடிச்சிட்டுத்தான் போகணும்," என்று சொல்லிவிட்டு, அவள் தனது நாற்காலியில் சாய்ந்தாள்.

​அவள் சாய்ந்தபோது, அவளது சேலை முந்தானை சற்றே விலகி, அவளது அந்த 38 அளவு கொண்ட மார்பகத்தின் ஒரு பகுதி ஜாக்கெட்டுக்கு வெளியே பளிச்செனத் தெரிந்தது. வினோத்தின் பார்வை அங்கே நிலைத்தது. அவனது தொண்டை வறண்டது. அவனது ஆண்மை இப்போது விஸ்வரூபம் எடுக்கத் தொடங்கியது.

​ரம்யா அதைக் கவனித்தாலும், சேலையைச் சரி செய்ய முயலவில்லை. மாறாக, "ஏன் வினோத்... என்னை அப்படிப் பார்க்குற?" என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

​வினோத் மெதுவாக அவளது இருக்கைக்குப் பின்னால் சென்றான். அவனது கைகள் ரம்யாவின் தோள்களைத் தொட்டன. ரம்யா ஒரு கணம் அதிர்ந்தாலும், அடுத்த நொடி அந்த ஸ்பரிசத்தில் கரைந்தாள். வினோத்தின் கைகள் அவளது தோள்களில் இருந்து மெதுவாகக் கீழே இறங்கி, அவளது கழுத்துப் பகுதியை வருடின.

​"உங்களைப் பார்க்காம இருக்க முடியல ரம்யா... நீங்க இவ்வளவு அழகா இருப்பீங்கன்னு நான் நினைச்சுப் பார்க்கல," என்று சொல்லிவிட்டு, ரம்யாவின் கழுத்து ஓரம் தன் முகத்தைப் புதைத்தான் வினோத்.

​ரம்யாவிற்குள் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் இருந்தது. "ஆஹ்... வினோத்... வேணாம்..." என்று சொன்னாலும், அவளது தலை வினோத்தின் தோளில் சாய்ந்தது.

​வினோத் அவளை அப்படியே நாற்காலியோடு தன் பக்கம் திருப்பினான். இப்போது ரம்யா அவனுக்கு நேருக்கு நேர் இருந்தாள். அவளது கண்கள் சொருகிக் கிடந்தன. வினோத் அவளது முகத்தை இரு கைகளால் ஏந்தி, அவளது சிவந்த இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் கவ்விக்கொண்டான். அது ஒரு நீண்ட, ஆக்ரோஷமான முத்தம். ரம்யா அவனது சட்டையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, அவனது முத்தத்திற்குப் பதில் கொடுத்தாள். அவர்களின் நாவுகள் ஒன்றோடொன்று போர் புரிந்தன.

​வினோத் ஒரு கையால் அவளது சேலை முந்தானையை முழுவதுமாக விலக்கினான். அவளது ஜாக்கெட்டின் ஹூக்குகள் ஒவ்வொன்றாக அவனது விரல்களுக்கு இரையாகின. ஜாக்கெட் விலகியதும், ரம்யாவின் அந்தப் பேரழகு அவன் முன்னே விரிந்தது. 38 அளவு கொண்ட அந்தப் பந்து போன்ற மார்பகங்கள், ஒரு மெல்லிய பிராவுக்குள் திணறிக்கொண்டிருந்தன.

​வினோத் மெதுவாக அந்தப் பிராவையும் விலக்கினான். இப்போது ரம்யாவின் அந்த வெண்ணிறக் கோபுரங்கள் முழுமையாக வினோத்தின் கண்களுக்கு விருந்தளித்தன. அவற்றின் முனைகள் குளிர்ச்சியில் விடைத்து நின்றன. வினோத் ஒரு மார்பகத்தைத் தன் கையில் ஏந்தினான். அது அவனது உள்ளங்கையையும் தாண்டிப் பெருத்து நின்றது. அவன் குனிந்து அதன் முனையைத் தன் நாவினால் வருடத் தொடங்கினான்.

​"ஆஆஆஹ்... வினோத்... மெதுவா... ஆமாம்... அங்கே தான்..." என்று ரம்யா உச்சிக் குரலில் முனகினாள். அவளது கைகள் வினோத்தின் தலைமுடியைக் கோதின.

​வினோத் அவளை அப்படியே தூக்கி, அந்த அலுவலக மேஜையின் மீது அமரவைத்தான். மேஜையில் இருந்த ஃபைல்கள் அனைத்தும் தரையில் சிதறின. ரம்யா மேஜையின் மீது கால்களை அகட்டி அமர்ந்திருக்க, வினோத் அவளது கால்களுக்கு இடையே புகுந்து நின்றான். ரம்யாவின் பாவாடையின் கயிறை அவன் மெதுவாக அவிழ்க்கத் தொடங்கினான்.

​மழையின் சத்தம் வெளியே அதிகரிக்க, உள்ளே அவர்கள் இருவரின் மூச்சுக் காற்றும், முனகல்களும் மட்டுமே ஒலித்தன. ரம்யாவின் மென்மையான கால்கள் வினோத்தின் இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்தன. வினோத் அவளது வெண்ணிறத் தொடைகளின் வழவழப்பைத் தன் கைகளால் வருடினான்.

​ரம்யாவின் பெண்மை இப்போது ஒரு பாலைவனத்தைப் போலத் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. வினோத் தனது ஆடைகளை விரைவாகக் களைந்துவிட்டு, ரம்யாவின் அந்தப் பட்டுப் போன்ற வெண்ணிறத் தொடைகளுக்கு இடையே தன் முகத்தைப் புதைத்தான். அங்கிருந்து வந்த அந்தப் பெண்மைக்கே உரிய வாசனை அவனை இன்னும் பித்தனாக்கியது. ரம்யா தன் இன்பத்தின் எல்லைக்கே சென்றாள். அவளது உடல் வில்லாக வளைந்தது.

​வினோத் மெதுவாக அவளது இடுப்பைப் பிடித்துத் தூக்கி, அவளது பெண்மையின் ஆழத்தை நோக்கித் தனது ஆண்மையைச் செலுத்தினான். ரம்யாவின் உடல் ஒரு கணம் சிலிர்த்தது. "ஆஹ்... வினோத்... முழுசா... கொடு..." என்று அவள் ஆக்ரோஷமாக முனகினாள்.

​அலுவலகத்தின் அந்த இரவு, அவர்களின் இன்பத்தின் கூச்சலால் நிறைந்தது. வினோத் ஒவ்வொரு முறையும் அவளுக்குள் ஆழமாகச் செல்லும்போது, ரம்யா தனது நகங்களால் அவனது முதுகில் கீறினாள். அந்த வலி வினோத்திற்கு இன்னும் வேகத்தைத் தந்தது. அவர்கள் இருவருமே இப்போது உலகத்தை மறந்திருந்தனர்.

​வெளியே மின்னல் வெட்டும் போது, அந்த அறையின் கண்ணாடியில் அவர்களின் நிழல்கள் பிணைந்து கிடப்பது தெரிந்தது. வினோத்தின் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் ரம்யா தவித்தாள். அவளது மார்பகங்கள் வினோத்தின் மார்பில் அழுந்தித் தட்டையாயின. அவர்களின் வியர்வைத் துளிகள் ஒன்றோடொன்று கலந்து அந்த ஏசி குளிரிலும் அவர்களுக்கு ஒரு வெப்பத்தைத் தந்தது.

​நேரம் செல்லச் செல்ல, அவர்களின் வேகம் அதிகரித்தது. ரம்யா தனது உச்சத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தாள். "வினோத்... ஆஆஹ்... வந்துடும் போல இருக்கு... இன்னும் வேகம்... ஆமாம்..." என்று அவள் கதறினாள். வினோத்தும் தனது கட்டுப்பாட்டை இழந்து, அவளுக்குள் தனது மொத்த அன்பையும் கொட்டினான். இருவரும் ஒருவரையொருவர் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டு, அந்த இன்பத்தின் உச்சத்தில் சில நிமிடங்கள் அப்படியே உறைந்து போயினர்.

​ரம்யா மெதுவாக வினோத்தின் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவளது சுவாசம் இன்னும் சீராகவில்லை. வினோத் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, "ரம்யா... இது கனவு இல்லையே?" என்று கேட்டான்.

​ரம்யா சிரித்தாள். அது ஒரு திருப்தியான சிரிப்பு. "இது கனவை விட இனிமையானது வினோத்," என்று சொல்லிவிட்டு அவனை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டாள்.

​அடுத்த அத்தியாயத்தில்: அலுவலகத்தின் மற்ற பகுதிகள், ஓய்வறை (Restroom) மற்றும் கேன்டீன் என அவர்கள் தங்களின் இந்த ரகசிய இன்பத்தை எப்படித் தொடரப் போகிறார்கள்? ரம்யாவின் தாகம் இன்னும் அதிகரிக்க, வினோத் அவளை எப்படித் திருப்திப்படுத்தப் போகிறான்?

​