​அத்தியாயம் 6:

​ எமர்ஜென்சி டோரின் இருளும்... எரியும் காமத் தீயும்...

​அலுவலகத்தின் ஸ்டோர் ரூமில் நடந்த அந்த விறுவிறுப்பான சந்திப்பிற்குப் பிறகு, ரம்யாவிற்கும் வினோத்திற்கும் இடையிலான காமத் தீ அணைய மறுத்து இன்னும் பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. அலுவலகத்தின் ஒவ்வொரு மூலையும் அவர்களுக்கு ஒரு காமக் கூடாரமாகவே தெரிந்தது.

​அன்று வியாழக்கிழமை. அலுவலகத்தில் ஒரு முக்கியமான ப்ராஜெக்ட் டெலிவரி இருந்ததால், அனைவரும் வேலையில் மூழ்கியிருந்தனர். ரம்யா தனது ஏசி கேபினில் அமர்ந்து லேப்டாப்பில் ஏதோ டைப் செய்து கொண்டிருந்தாலும், அவளது கவனம் முழுவதும் வினோத்தின் மீதே இருந்தது. அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு நிற ஷிஃப்பான் புடவை, அவளது உடலோடு ஒட்டி உறவாடிக் கொண்டிருந்தது. பிரா அணியாததால், அவளது அந்த 38 அளவு பெரும் பந்துகள் அந்த மெல்லிய துணியை முட்டிக்கொண்டு வெளியே வரத் துடித்தன.

​மதிய உணவு நேரம் முடிந்து அனைவரும் இருக்கைக்குத் திரும்பிய நேரம். ரம்யா வினோத்திற்கு ஒரு ரகசிய மெசேஜ் அனுப்பினாள்: "10 நிமிஷத்துல 14-வது ஃப்ளோர் எமர்ஜென்சி டோர் கிட்ட வா..."

​வினோத்தின் இதயம் படபடக்கத் தொடங்கியது. அவன் மெதுவாக எழுந்து, யாரும் கவனிக்காத வண்ணம் லிஃப்ட் ஏறி 14-வது மாடிக்குச் சென்றான். அங்கே அலுவலகத்தின் மற்ற பகுதிகள் எதுவும் கிடையாது, வெறும் எமர்ஜென்சி எக்சிட் (Emergency Exit) மற்றும் படிக்கட்டுகள் மட்டுமே இருந்தன.

​அவன் அங்கே சென்றபோது, ரம்யா ஏற்கனவே அந்த கனமான இரும்பு எமர்ஜென்சி டோரின் அருகில் காத்திருந்தாள். அந்த இடம் மிகவும் இருட்டாகவும், குளிர்ந்த காற்றும் வீசிக்கொண்டிருந்தது. யாரும் அங்கே வரமாட்டார்கள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்.

​வினோத் உள்ளே நுழைந்ததும், ரம்யா கதவைச் சாத்திவிட்டு அவனை அப்படியே அந்த இரும்புச் சுவரோடு சேர்த்து அழுத்திப் பிடித்தாள். "ரம்யா... இங்க யாராவது வந்திடப் போறாங்க," என்று வினோத் சொன்னாலும், அவனது கைகள் தானாகவே ரம்யாவின் அந்தப் பெரும் மார்பகங்களை புடவையோடு சேர்த்துப் பிசைந்தன.

​"யாரும் வரமாட்டாங்க வினோத். இந்த ஆபீஸ்ல இருக்கிற எல்லாரும் அவங்க அவங்க வேலையில பிஸியா இருக்காங்க. நாம மட்டும் தான் இங்க தனியா இருக்கோம்," என்று சொல்லி, ரம்யா அவனது இதழ்களைக் கவ்விக்கொண்டாள்.

​அந்த இருண்ட, குறுகிய இடத்தில் அவர்களின் மூச்சுக்காற்று ஒன்றோடொன்று கலந்தது. ரம்யா வினோத்தின் சட்டையைப் பிடுங்கி, அவனது முறுக்கேறிய மார்பில் தன் நகங்களைப் பதித்தாள். "பாரு வினோத்... நேத்து நீ தொட்டதுல இருந்து இது ரெண்டும் இன்னும் துடிச்சுக்கிட்டே இருக்கு," என்றாள். வினோத் அந்த மென்மையான பந்துகளைத் தன் கைகளால் பிசைந்தான். புடவையின் துணியையும் மீறி அவளது அந்த மொட்டுகள் விடைத்து நின்றதை அவனால் உணர முடிந்தது.

​அவன் மெதுவாக அவளது புடவை முந்தானையைத் தள்ளிவிட்டு, ஜாக்கெட்டின் ஹூக்குகளை விடுவிக்கத் தொடங்கினான். ரம்யா தன் தலையைப் பின்னால் சாய்த்து, அந்த இன்பத்தைச் சுகித்தாள். ஜாக்கெட் முழுமையாக விலகியதும், அவளது அந்த வெண்ணிறக் கோபுரங்கள் வினோத்தின் கண்களுக்கு முன்னால் துள்ளிக் குதித்தன. அந்த இருட்டில் அவை இன்னும் அழகாக மின்னின. வினோத் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, ஒரு பக்க மார்பகத்தை முழுமையாகத் தன் வாய்க்குள் திணித்தான்.

​"ஆஆஆஹ்... வினோத்... அப்படியே தான்... கடிக்காதே... மெதுவா..." என்று ரம்யா முனகினாள். அவளது ஒரு கை வினோத்தின் தலையைத் தன் மார்போடு அழுத்திக் கொண்டது. மற்றொரு கையால் அவள் வினோத்தின் பேண்ட் ஜிப்பைத் திறந்து, அவனது விஸ்வரூபம் எடுத்திருந்த ஆண்மையை விடுவித்தாள்.

​வினோத்தின் ஆண்மை இப்போது ஒரு இரும்புத் தடியைப் போலப் பருத்து நின்றது. ரம்யா அதைக் கையில் பிடித்து ஆட்டியபடி, "எவ்ளோ பெருசா இருக்கு வினோத்... இதை எனக்குள்ள ஏத்துக்க என் பெண்மை தவிக்குதுடா," என்றாள்.

​அவள் அந்த இரும்பு படிக்கட்டில் சாய்ந்து கொள்ள, வினோத் அவளது புடவையை இடுப்பு வரை மேலே தூக்கினான். அவளது வெண்ணிறத் தொடைகள் அந்தச் சிறிய ஒளியில் மின்னின. அவள் உள்ளே அணிந்திருந்த கருப்பு நிற ஜட்டிக்குள்ளே அவளது பெண்மை ஈரமாகி வழிவதைக் கண்டு வினோத் திகைத்தான்.

​"வினோத்... என்னால தாங்க முடியலடா... இப்போவே வேணும்..." என்று ரம்யா கெஞ்சினாள்.

​வினோத் தனது ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு, அந்தச் சிறிய இடத்திலேயே ரம்யாவோடு இணைந்தான். ரம்யா வினோத்தின் தோள்களைத் தன் கால்களால் சுற்றிக் கொண்டு, அவனைத் தனக்குள் ஆழமாக ஏற்றுக்கொண்டாள். அவர்களின் உடல்கள் மோதும் சத்தம் தாள லயத்தோடு ஒலித்தது.

​"ஆஆஆஆஆஹ்... வினோத்... முழுசா... கொடுடா... அந்த மூலையில அடி... ஆமாம்... அங்கே தான்..." என்று ரம்யா உச்சிக் குரலில் கத்தினாள். அந்தச் சிறிய அறையில் அவர்களின் முனகல்களும், கூச்சல்களும் எதிரொலித்தன.

​வினோத் ஒவ்வொரு முறையும் ஆழமாக உந்தும்போதும், ரம்யாவின் மார்பகங்கள் அவனது மார்பில் அழுந்தித் தட்டையாயின. அவர்களின் வியர்வைத் துளிகள் ஒன்றோடொன்று கலந்து அந்த ஏசி குளிரிலும் அவர்களுக்கு ஒரு வெப்பத்தைத் தந்தது. அவர்கள் இருவருமே இப்போது உலகத்தை மறந்திருந்தனர்.

​சுமார் ஒரு மணி நேரம் அவர்கள் அந்த இருண்ட எமர்ஜென்சி டோர் அருகில் பல நிலைகளில் (Positions) ஒருவரையொருவர் அனுபவித்தனர். ரம்யா தன் வாழ்நாளில் கண்டிராத ஒரு உச்சத்தை வினோத்திடம் கண்டாள். வினோத் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது அந்தப் பந்து போன்ற மார்பகங்களை ஆக்ரோஷமாகப் பிசைந்து கொண்டே அவளுக்குள் உந்தினான்.

​கடைசியில் இருவரும் உச்சம் பெற்றதும் ஒரு அமைதிக்கு வந்தது. ரம்யா தன் புடவையைச் சரிசெய்து கொண்டு, வினோத்தின் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவளது சுவாசம் இன்னும் சீராகவில்லை. வினோத் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, "ரம்யா... இது கனவு இல்லையே?" என்று கேட்டான்.

​ரம்யா சிரித்தாள். அது ஒரு திருப்தியான சிரிப்பு. "இது கனவை விட இனிமையானது வினோத்," என்று சொல்லிவிட்டு அவனை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டாள்.

​