மௌனத்தின் நிழல்கள் ...
எழுத்தாளர்: DELTA MAINDAN
அந்த பழைய வீட்டின் வராண்டாவில் அமர்ந்து பெய்து கொண்டிருக்கும் மழையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ரகு. மழைத்துளிகள் ஒவ்வொன்றும் மண்ணில் விழும் போது ஏற்படும் அந்த மண் வாசனை அவனுக்குள் பழைய நினைவுகளைக் கிளறிவிட்டது. ரகுவுக்கு இப்போது இருபத்தி எட்டு வயது. ஆனால், அவன் மனமோ இன்னும் அந்தப் பத்து வயது சிறுவனாகவே தன்னை உணர்ந்தது. அந்தச் சின்ன வயதிலேயே பெற்றோரை இழந்த போது, அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்ற அந்த ஐந்து வயதுச் சிறுமி மீரா தான் அவனது உலகம்.
"அண்ணா... என்ன யோசனை? காபி ஆறிப்போச்சு பாருங்க," என்ற மென்மையான குரல் அவன் சிந்தனையைக் கலைத்தது.
வாசலில் நின்றிருந்த மீராவைப் பார்த்தான். அவளுக்கு இப்போது இருபத்தி மூன்று வயது. இளமை ததும்பும் அந்த முகம், பெரிய கண்கள், எப்போதும் கலைந்து கிடக்கும் அந்தச் சுருட்டை முடி—இவை அனைத்தும் ரகுவுக்கு ஒருவிதமான நிம்மதியைத் தரும். மீரா வெறும் தங்கை மட்டுமல்ல; அவனது உயிர், அவனது நிழல்.
"ஒன்னுமில்லை மீரா, சும்மா பழைய ஞாபகம் தான். குடு, குடிக்கிறேன்," என்று சொல்லி அவளிடமிருந்து காபி கோப்பையை வாங்கினான். வாங்கும் போது அவளது மென்மையான விரல்கள் அவன் கையில் தற்செயலாகப் பட்டன. அந்த ஒரு நொடி தீண்டலில், ரகுவின் உடலில் ஒரு மெல்லிய மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. அவன் சட்டென்று கையை விலக்கிக் கொண்டான்.
மீரா அதைக் கவனித்தாளா என்று தெரியவில்லை. அவளோ மழையைப் பார்த்தபடி அவன் அருகில் அமர்ந்தாள். "அண்ணா, நம்ம சின்ன வயசுல இதே மாதிரி மழை பெய்யும் போது, நீ எனக்கு உன்னோட தட்டுல இருந்த சோத்தை ஊட்டி விடுவியே... ஞாபகம் இருக்கா?" என்று கேட்டாள்.
ரகு சிரித்தான். "எப்படி மறக்கும் மீரா? நீ சாப்பிட மாட்டேன்னு அடம் பிடிப்பே. உன்னை சமாதானம் பண்ணவே எனக்குப் பாதி நேரம் சரியா இருக்கும்."
அவர்களின் உரையாடல் மெதுவாகச் சென்றாலும், இருவருக்கும் இடையே ஒரு சொல்லப்படாத மௌனம் நிலவியது. அது பாசமா அல்லது அதையும் தாண்டிய ஒரு தேடலா என்பது இருவருக்குமே புரியவில்லை. மீராவுக்குத் தெரியும், தன் அண்ணன் இன்றி ஒரு நிமிடம் கூட அவளால் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது என்று. ஆனால், சமீபகாலமாக அண்ணனைப் பார்க்கும் போது அவளுக்குள் ஏற்படும் அந்தப் புதுவிதமான நடுக்கம் அவளைக் குழப்பியது.
அவன் அருகில் அமரும் போது ஏற்படும் அந்த உடல் சூடு, அவன் பேசும் போது அவளது கண்களைப் பார்க்கும் விதம், அவன் அவளது தலையைக் கோதும் போது ஏற்படும் அந்த சிலிர்ப்பு—இவை அனைத்தும் ஒரு தங்கைக்கானது தானா? அல்லது ஒரு பெண்ணாகத் தன் அண்ணனைத் தேடுகிறாளா? இந்தச் சிக்கலான கேள்விகள் அவள் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
"மீரா, உனக்கு வரன் பார்க்கணும்னு பக்கத்து வீட்டு மாமி சொல்லிட்டு இருந்தாங்க," என்று ரகு தயங்கியபடிச் சொன்னான்.
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் மீராவின் முகம் சட்டென்று மாறியது. அவளது கண்கள் கலங்கின. "ஏன் அண்ணா? நான் உனக்கு பாரமா இருக்கேனா? என்னை யாருக்கோ கட்டி குடுத்துட்டு நீ தனியா இருக்கப் போறியா?" என்று ஆவேசமாகக் கேட்டாள்.
"அப்படி இல்லை மீரா, ஒரு வயசு வந்தா கல்யாணம் பண்ணித் தான் ஆகணும்..." என்று ரகு முடிக்கத் தொடங்கும் முன்பே, மீரா அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
"எனக்கு யாரும் வேண்டாம் அண்ணா. நான் உன் கூடவே இப்படியே இருக்கணும். உன்னை விட்டு என்னால போக முடியாது," என்று சொல்லி அவன் மார்பில் சாய்ந்து தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.
ரகுவுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. அவளை அணைத்து ஆறுதல் சொல்லத் துடித்தது அவன் கை. ஆனால், அவளை அணைக்கும் போது ஒரு ஆணாக அவனுக்குள் ஏற்படும் அந்த உணர்வு அவனைத் தடுத்தது. பாசத்திற்கும் காதலுக்கும் இடையிலான அந்த மெல்லிய கோடு மெல்ல மெல்ல மறையத் தொடங்கியதை ரகு அன்று தான் முதல் முறையாக உணர்ந்தான்.
மீராவின் அழுகுரல் அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்தது. அவளது கண்ணீர் ரகுவின் சட்டையை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. ரகுவின் கைகள் தானாகவே அவளது தோள்களைச் சுற்றி வளைக்கத் துடித்தன. ஆனால், ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத பயம் அவனைத் தடுத்தது. 'தங்கைதானே... அணைத்து ஆறுதல் சொல்வதில் என்ன தவறு?' என்று ஒரு மனம் கேட்க, 'ஆனால் உன் நெஞ்சுக்கூடு ஏன் இத்தனை வேகமாய் துடிக்கிறது?' என்று இன்னொரு மனம் அவனைச் சுட்டெரித்தது.
மெதுவாகத் தன் கையை உயர்த்தி, அவளது தலையை வருடினான் ரகு. "மீரா... அழாதடா... நான் உன்னை எங்கும் போகச் சொல்லல. உன்னோட வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்னுதான் நினைச்சேன்," என்றான். அவனது குரலில் இருந்த நடுக்கம் அவனுக்கே ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.
மீரா மெல்லத் தலை நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது சிவந்த கண்களும், ஈரமான இதழ்களும் ரகுவை நிலைகுலையச் செய்தன. "என் வாழ்க்கை உன் கூட இருக்கிறதுலதான் அண்ணா இருக்கு. வேற யாரு கூடவும் என்னால வாழ முடியாது. உன்னை விட்டுப் பிரிஞ்சு போறதுக்கு பதிலா நான் செத்தே போயிடலாம்," என்று ஆவேசமாகச் சொன்னாள்.
"மீரா! என்ன பேச்சு இது?" என்று ரகு அவளது வாயை தன் கையால் பொத்தினான். அந்த ஒரு நொடி, அவளது இதழ்களின் மென்மை அவனது உள்ளங்கையில் பட்டபோது, ரகுவின் ரத்த ஓட்டம் ஒரு நிமிடம் நின்றது போன்ற உணர்வு. மீராவும் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றாள். இருவரின் கண்களும் ஒருவரையொருவர் ஆழமாகப் பார்த்துக் கொண்டன. அந்தப் பார்வையில் பாசம் மட்டும் இல்லை; பல வருடங்களாகச் சேமித்து வைத்திருந்த ஒரு தாகமும், சொல்லத் துடிக்கும் ரகசியமும் இருந்தது.
சட்டென்று கையை விலக்கிக் கொண்டான் ரகு. "நீ போய் முகம் கழுவிட்டு வா, நான் ராத்திரிக்குச் சாப்பாடு செய்யறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு சமையலறை நோக்கி வேகமாக நடந்தான். அவன் அங்கிருந்து தப்பிக்கப் பார்க்கிறான் என்பது மீராவுக்குப் புரிந்தது.
சமையலறையில் ரகுவுக்குக் கைகள் நடுங்கின. வெங்காயத்தை நறுக்கத் தொடங்கியவனுக்குப் பழைய நினைவுகள் நிழலாடின. பத்து வருடம் முன்பு, இதே போன்ற ஒரு மழை இரவில், பயந்துபோய் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த மீராவைத் தன் போர்வையோடு சேர்த்து அணைத்துப் படுக்க வைத்தது நினைவுக்கு வந்தது. அன்று அது தூய்மையான பாதுகாப்பு. ஆனால் இன்று? அதே தங்கை அருகே அமர்ந்தாலே அவனது ஆண்மை ஏன் சீண்டப்படுகிறது?
மீரா இப்போது சமையலறை வாசலில் வந்து நின்றாள். அவள் குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள். அவளது ஈரக்கூந்தலில் இருந்து சொட்டும் தண்ணீர் துளிகள் அவளது கழுத்துச் சரிவுகளில் இறங்கி மறைந்தன. ரகு அவளைப் பார்க்காமல் வேலையில் தீவிரமாக இருப்பது போலப் பாவனை செய்தான்.
"அண்ணா... என்ன சமைக்கிற?" என்று பின்னால் வந்து நின்றாள். அவளது உடலிலிருந்து வீசிய அந்தச் சோப்பு வாசனையும், அவளது அருகாமையும் ரகுவைத் திணறடித்தன.
"உனக்குப் பிடிச்ச பருப்பு கடையறேன் மீரா," என்றான் திரும்பாமலேயே.
மீரா மெல்ல அவன் அருகில் வந்தாள். "நானே செய்யறேன் அண்ணா, நீ போய் ரெஸ்ட் எடு," என்று சொல்லி அவனிடமிருந்த கரண்டியைப் பறிக்க முயன்றாள். அப்போது இருவரின் கைகளும் உரசிக்கொண்டன. இம்முறை யாரும் கையை விலக்கவில்லை. அந்தத் தீண்டலில் ஒருவிதமான பிடிவாதம் இருந்தது.
ரகு மெல்லத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். மீராவின் கண்கள் அவனது இதழ்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அந்தச் சின்னஞ்சிறு சமையலறையில் வெப்பம் திடீரென அதிகரித்தது போலத் தோன்றியது. வெளியே மழை பெய்து கொண்டிருந்தாலும், உள்ளே இருவருக்குள்ளும் ஒரு நெருப்பு எரியத் தொடங்கியிருந்தது.
"மீரா... நீ... நீ ரொம்ப மாறிட்ட," என்று ரகு தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான்.
"நீயும்தான் அண்ணா... ஆனா இந்த மாற்றம் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் மெல்ல அவனது சட்டையின் பொத்தானைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
"எனது கதைகளைத் தொடர்ந்து எழுதவும், புதிய கற்பனை உலகங்களை உங்களுக்காக உருவாக்கவும் உங்கள் ஆதரவை வழங்கலாம். உங்கள் ஒவ்வொரு பங்களிப்பும் எனது எழுத்துப் பயணத்திற்குப் பெரிய பலமாக அமையும்."
Write a comment ...