விடியற்காலைச் சூரியனின் மெல்லிய கதிர்கள் ஜன்னல் திரைச்சீலைகளின் வழியாக அறைக்குள் நுழைந்தன. அர்ஜுன் மெதுவாகக் கண்ணைத் திறந்து பார்த்தபோது, ரேவதி அவனது மார்பில் முகம் புதைத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கலைந்த கூந்தலும், முந்தைய இரவின் அடையாளங்களும் அவளை இன்னும் பேரழகியாகக் காட்டின. நைட்டியின் ஓரம் விலகி அவளது வெண்ணிறத் தோள்பட்டை ஜொலித்தது.

அர்ஜுன் மெல்ல குனிந்து அவளது காதோரம் முத்தமிட்டான். அந்தத் தீண்டலில் ரேவதி மெல்லக் கண் விழித்தாள். அவளது கண்களில் ஒருவித மயக்கமும், அதே சமயம் ஒரு புதிய உறவின் வெட்கமும் கலந்திருந்தது. "விடிஞ்சிருச்சா அர்ஜுன்?" என்று அவள் குரல் கம்மலாகக் கேட்டாள்.