அந்தக் கிராமத்தின் ஒதுக்குப்புறத்தில் இருந்த அந்த வீடு, எப்போதும் ஒருவித அமைதியைப் பூசிக் கொண்டிருக்கும். வீட்டைச் சுற்றி அடர்ந்த தென்னை மரங்களும், வாசலில் பூத்துக் குலுங்கும் நந்தியாவட்டைச் செடிகளும் அந்த இடத்திற்கு ஒரு தனி அழகைத் தந்தன. அந்த வீட்டில் வசிப்பவர்கள் மூவர்: தந்தை சிவகுரு, மகன் விஷ்வா மற்றும் மகள் நிலா.

சிவகுரு ஒரு காலத்தில் அந்த வட்டாரத்திலேயே மிகப்பெரிய ஏற்றுமதி தொழில் செய்து வந்தவர். ஆனால், இப்போது காலம் அவரை ஒரு முடக்கப்பட்ட சிங்கமாக மாற்றிவிட்டது. அவரது நண்பர் செய்த துரோகத்தால் தொழிலில் ஏற்பட்ட பலத்த நஷ்டம், அவரை வீட்டோடு முடக்கியிருந்தது. ஆனாலும், தன் பிள்ளைகளிடம் அவர் ஒருபோதும் தன் சோகத்தைக் காட்டியதில்லை.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. காலை ஆறு மணிக்கே சிவகுரு எழுந்துவிட்டார். குளித்துவிட்டு, மடியில் ஒரு தட்டில் பூக்களை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டின் மூலையில் இருந்த அந்தச் சிறிய அறைக்குச் சென்றார். அது அந்த வீட்டின் 'பூஜை அறை'. ஆனால், அங்கே தெய்வங்களின் படங்களை விடப் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது ஒரு பெண்ணின் புகைப்படம்.

மாலை அணிவிக்கப்பட்ட அந்தப் புகைப்படம், ஒரு தேவதையைப் போலப் புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தது. சிவகுரு மெதுவாக அந்தப் படத்திற்கு முன் அமர்ந்து கண்களை மூடினார். "சாந்தி... பிள்ளைகளை நல்லபடியாக வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். விஷ்வாவுக்கு நல்ல வேலை கிடைத்துவிட்டது. நிலா பள்ளிக்குச் செல்கிறாள். உன்னைப் போல நிலாவுக்குப் பெரிய கண்கள்..." என்று மெல்லிய குரலில் அவர் பேசுவது அந்த அறைக்குள் மட்டும் கேட்கும் ரகசியம்.

அப்போது விஷ்வா அங்கே வந்தான். அவன் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறான். தந்தையின் கஷ்டத்தைப் புரிந்து கொண்டு, வீட்டின் முழுப் பொறுப்பையும் தன் தோளில் சுமப்பவன். "அப்பா... இன்னும் அம்மாவோடவே பேசிட்டு இருக்கீங்களா? வாங்க டிபன் சாப்பிடலாம்" என்றான் விஷ்வா.

சிவகுரு கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு எழுந்தார். "இல்லடா விஷ்வா, உன் அம்மாவை ஒரு நிமிடம் நினைத்தால் தான் அந்த நாள் எனக்குத் தெம்பாக இருக்கும். நிலா எழுந்துவிட்டாளா?" என்று கேட்டார்.

குடும்பம் வறுமையையும் ஏமாற்றத்தையும் சந்தித்திருந்தாலும், அன்பிற்கு மட்டும் அங்கே பஞ்சம் இருந்ததில்லை. விஷ்வாவுக்கு இப்போது திருமண வயது வந்துவிட்டது. சிவகுருவின் ஒரே லட்சியம், விஷ்வாவுக்கு ஒரு நல்ல குணமான பெண்ணைத் தேடித் பிடித்துத் திருமணம் செய்து வைப்பதுதான்.

பல இடங்களில் பெண் பார்த்த பிறகு, 'அபிநயா' என்ற பெண்ணின் வரன் வந்தது. அபிநயா ஒரு மிகப்பெரிய நிறுவனத்தில் பொறுப்பான பதவியில் இருப்பவள். அவளது குடும்பம் கௌரவமான குடும்பம். இரு வீட்டாரும் பேசி முடித்து, 'பெண் பார்க்கும்' படலம் விஷ்வாவின் வீட்டிலேயே நடப்பதாக முடிவானது.

நிச்சயிக்கப்பட்ட நாளில் அபிநயாவின் குடும்பத்தினர் விஷ்வாவின் வீட்டிற்கு வந்தனர். வீடு சிறியதாக இருந்தாலும், அதன் தூய்மையும் விஷ்வாவின் அமைதியான பண்பும் அவர்களுக்குப் பிடித்துப் போனது. சிவகுரு அவர்களை இன்முகத்தோடு வரவேற்றார்.

அபிநயா மெதுவாக விஷ்வாவின் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தாள். அப்போது அவளது பார்வை அந்தப் பூஜை அறையின் பக்கம் திரும்பியது. அங்கே விளக்கு எரிந்து கொண்டிருக்க, மாலை அணிவிக்கப்பட்ட அந்தப் புகைப் படம் அவளுக்குத் தெரிந்தது. ஒரு நிமிடம் அபிநயாவின் உடல் சிலிர்த்தது. அவளது கண்கள் விரிந்தன. 'யார் இது? இந்த முகத்தை நான் எங்கோ பார்த்திருக்கிறேனே?' என்று அவள் மனதிற்குள் எண்ணிக் கொண்டாள்.

இரு வீட்டாரும் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அபிநயாவால் அந்தப் புகைப் படத்திலிருந்து பார்வையை அகற்ற முடியவில்லை. சிவகுரு தன் மனைவி இறந்துவிட்டதாகச் சொன்னது அவளுக்கு நினைவிருந்தது. ஆனால், அந்தப் படத்தில் இருப்பவர் இறந்துபோனவர் போல அவளுக்குத் தெரியவில்லை. சமீபத்தில் அவள் ஒரு ஆசிரமத்தில் பார்த்த அதே முகம்!

அனைவரும் கிளம்பும் நேரம் வந்தது. அபிநயா விஷ்வாவிடம் தனியாகப் பேச வேண்டும் என்று கேட்டாள். இருவரும் தோட்டத்தில் நின்றார்கள்.

"விஷ்வா... உங்க பூஜை அறையில் ஒரு போட்டோ இருக்கே... அது யாருடையது?" என்று நேரடியாகவே கேட்டாள் அபிநயா.

விஷ்வா ஒரு பெருமூச்சுடன், "அது என் அம்மா. நான் சின்னப் பையனா இருக்கும் போதே அவங்க இறந்துட்டாங்க. அப்பா தான் எங்களை வளர்த்தார்," என்றான்.

அபிநயா திடுக்கிட்டாள். அவள் விஷ்வாவின் கண்களை நேராகப் பார்த்துக் கூறினாள், "இல்லை விஷ்வா... அந்தப் போட்டோவில் இருப்பவர் உங்கள் அம்மா என்றால், அவர் இறக்கவில்லை. அவர் உயிரோடுதான் இருக்கிறார். நான் அவர்களை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன்!"

இந்த வார்த்தைகள் விஷ்வாவின் காதுகளில் இடி போல வந்து விழுந்தன. அவனது உலகம் ஒரு நிமிடம் சுழன்றது. தன் தந்தை இத்தனை காலம் பொய் சொன்னாரா? அல்லது அபிநயா தவறாகப் புரிந்து கொண்டாளா?