சரஸ்வதி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் பேசத் தொடங்கினார். "என் வாழ்க்கை ஒரு அழகான ஓவியமாக இருக்கும் என்றுதான் நானும் நினைத்தேன். நான் ஒரு அனாதை ஆசிரமத்தில் வளர்ந்தவள். கஷ்டப்பட்டுப் படித்து ஒரு ஏற்றுமதி நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். அங்குதான் என் வாழ்க்கையின் முதல் புயல் வீசியது."

அவர் கண்களை மூடி அந்தப் பழைய நாட்களுக்குச் சென்றார். "அந்த நிறுவனத்தின் மேலாளர் என்னை மிகவும் நேசிப்பதாகக் கூறினார். நான் அனாதை என்பதால், அன்பிற்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்த எனக்கு அவருடைய வார்த்தைகள் தேனாகத் தெரிந்தன. அவர் என்னை மணப்பதாகக் கொடுத்த வாக்குறுதியை நம்பி, என்னை அவரிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்தேன். ஆனால், நான் கர்ப்பமான செய்தி தெரிந்ததும் அவருடைய முகம் மாறியது."