மருத்துவமனையின் அந்த நீண்ட தாழ்வாரம் விஷ்வாவிற்கு நரகமாகத் தோன்றியது. ஒவ்வொரு வினாடியும் ஒரு யுகமாகக் கடந்தன. தான் இத்தனை காலம் 'அப்பா' என்று அழைத்த அந்த மனிதர், தனக்குப் பிறப்பால் தந்தை இல்லை என்றாலும், ஒரு தாயின் துரோகத்தையும் தாங்கிக்கொண்டு தன்னைத் தன் உயிராக வளர்த்திருக்கிறார் என்பதை நினைத்தபோது விஷ்வாவிற்குத் தன் மீதே அருவருப்பு ஏற்பட்டது.

அன்று நள்ளிரவு, செவிலியர் அவசரமாக வெளியே வந்தார். "விஷ்வா, உங்கள் அப்பா கண் விழித்துவிட்டார். உங்கள் பெயரைத்தான் முணுமுணுக்கிறார், உள்ளே வாருங்கள்" என்றார்.