அந்த மாலைப் பொழுது மிகவும் ரம்மியமாக இருந்தது. சூரியன் செந்நிறக் கதிர்களைப் பரப்பி மறைந்து கொண்டிருந்த அந்த வேளையில், சுந்தர் தனது வீட்டின் வராண்டாவில் அமர்ந்து ஒரு கோப்பை காபியைச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனது ஏனோ அன்று ஒருவிதமான படபடப்பில் இருந்தது. இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு அவனது செல்லத் தங்கை பிரியா தனது கணவனுடன் ஒரு வாரம் தங்குவதற்காக வரப்போகிறாள். சுந்தருக்குப் பிரியா என்றால் உயிர். சிறுவயதிலிருந்தே அவளைத் தனது நிழலைப் போலப் பாதுகாத்து வளர்த்தவன் அவன்.

திடீரென வாசலில் ஒரு கார் வந்து நின்றது. கார் நின்ற வேகத்திலேயே கதவைத் திறந்து கொண்டு பிரியா இறங்கினாள். "அண்ணே!" என்று அவள் கூவிய அந்த ஒரு வார்த்தையில் அத்தனை பாசமும் கொப்பளித்தது. சுந்தர் எழுந்து நின்றான். அவனது கண்கள் பிரியாவை நோக்கியபோது, ஒரு கணம் அவனது சுவாசம் நின்று போனது.