நிதின் அந்தத் தருணத்திற்காகத்தான் பல நாட்களாகக் காத்திருந்தான். அன்று மாலை வசுந்தரா அக்காவிடமிருந்து ஒரு மெசேஜ் வந்தது: "அவர் இன்னைக்கு ஆபீஸ் வேலையா பெங்களூரு போயிருக்காரு... வர ரெண்டு நாள் ஆகும். வீட்ல நான் ஒருத்திதான்... பயமா இருக்கு நிதின். நைட் பத்து மணிக்கு பின்வாசல் வழியா வாயேன்." அந்த மெசேஜைப் பார்த்ததுமே நிதினின் உடம்பில் மின்னல் பாய்ந்தது. இரவு பத்து மணி ஆவதற்காக அவன் ஒவ்வொரு நிமிடம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

இரவு பத்து மணி. நிதின் சத்தமில்லாமல் இருட்டுக்குள் மறைந்து வசுந்தரா அக்காவின் வீட்டுப் பின்வாசலுக்குச் சென்றான். கதவு ஏற்கனவே லேசாகத் திறந்திருந்தது. உள்ளே நுழைந்ததும், மல்லிகைப் பூ மற்றும் அந்த விலையுயர்ந்த ஊதுபத்தியின் மணம் வீட்டை ஆக்கிரமித்திருந்தது. ஹாலில் விளக்குகள் அனைத்தும் அணைக்கப்பட்டிருக்க, பெட்ரூமில் இருந்து மட்டும் ஒரு மெல்லிய சிவப்பு நிற டிம் லைட் வெளிச்சம் வந்தது. நிதின் மெல்ல பெட்ரூம் கதவருகே சென்றான்.