சென்னையின் பரபரப்பான மாலை நேரம். விஜய் தனது சித்தி சுகந்தியின் வீட்டில் தங்கி வேலை பார்த்து வந்தான். சுகந்திக்குக் குழந்தைகள் இல்லாததால் விஜய்யை மகன் போலக் கவனித்து வந்தாள். ஆனால், அவளது செழுமையான மேனியும், முதிர்ந்த அழகும் விஜய்க்குள் எப்போதும் ஒரு இனம் புரியாத ஈர்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது. சித்தப்பா ஷிப்ட் முறையில் வேலைக்குச் செல்வதால், வீட்டில் விஜய்யும் சித்தியும் மட்டும் இருக்கும் நேரங்கள் அதிகம். அன்று ஒரு பேய் படத்திற்குச் செல்ல இருவரும் முடிவு செய்தனர். சுகந்தி முதலில் பயந்து மறுத்தாலும், "சித்தி நான் இருக்கேன் வாங்க," என்ற விஜய்யின் அரவணைப்பில் சம்மதித்தாள்.

தியேட்டருக்குள் நுழைந்தபோதே விஜய் தந்திரமாக 'கார்னர் சீட்' எனப்படும் அந்தத் தனிமையான மூலை இருக்கைகளைத் தேர்வு செய்திருந்தான். படம் தொடங்கியதும் அரங்கம் இருளில் மூழ்கியது. திகில் காட்சிகள் வரத் தொடங்கியதும் சுகந்தி பயத்தில் விஜய்யின் கையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது நைலான் புடவைக்குள்ளிருந்து வீசிய வாசனை திரவியத்தின் மணமும், அவளது மென்மையானக் கரங்களின் தீண்டலும் விஜய்யின் நரம்புகளைத் முறுக்கேற்றின. "பயமாக இருக்கு விஜய், கிளம்பலாமா?" என்று அவள் முணுமுணுத்தபோது, அவளது முகம் விஜய்யின் தோளோடு உரசியது. "பயப்படாதீங்க சித்தி, நான் இருக்கேன்ல," என்று விஜய் அவளை இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான்.