மொட்டை மாடியின் குளிர்ந்த காற்றில், கார்த்திக்கின் கைகள் தன் கன்னத்தைத் தீண்டியதும் ரம்யாவின் உடம்பில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. "கார்த்திக், இங்க யாராவது வந்துடப் போறாங்கடா... கீழ எனக்குன்னு ஒதுக்கியிருக்கிற தனி ரூம் காலியாதான் இருக்கு, வா அங்கே போகலாம்," என்று அவனது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு மெதுவாகப் பின்கட்டு படிக்கட்டு வழியாகத் தன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

அறைக்குள் நுழைந்ததும் கதவைத் தாழிட்டாள் ரம்யா. அறையின் மங்கலான மஞ்சள் நிற விளக்கொளியில் அவளது பட்டுப்புடவை இன்னும் கூடுதல் கவர்ச்சியாக மின்னியது. கார்த்திக் அவளை நெருங்கி, அவளது இடுப்பில் கைகளை வைத்தான். இரண்டு வருடங்களாக ஒரு ஆண்மகனின் உண்மையான அன்பான தீண்டலுக்காக ஏங்கியிருந்த அவளது தேகம் அப்படியே நடுங்கத் தொடங்கியது. "என் புருஷன் என்னை ஒரு நாளும் இப்படி ஆசையா தொட்டதே இல்லைடா கார்த்திக்... எப்பவும் கடமைக்குன்னு வந்துட்டு உடனே தூங்கிடுவார்," என்று விம்மி விம்மிக் கூறினாள்.